Kamer 117,dat is dus echt de enige kamer in dit ziekenhuis op de sv long waar ik niet wil liggen.....
Dus toen ze mij vertelde in de doktersronde dat het vloertje op 107 gemaakt moest worden en ik even naar 117 moest was het effect op mij dat ik naar lucht moest happen,rood werd en spontaan tranen over mijn kaakjes liepen en de zuster direct zei oh nee dat doen we dus niet sorry sorry sorry......
Dat is dus de kamer waar mn lieve zus dr laatste week gelegen heeft en dat is dus wat verdriet met je kan doen het is er altijd en komt ineens op een moment wat je niet verwacht in alle hevigheid naar boven..
Ik voelde me wel even rot met 3 dokters voor me dat ik zo emotioneel reageerde maar de reactie was van iedereen hetzelfde verhuizing naar kamer 117 is van de baan...
Ze wachten maar even met het maken van het kamertje als ik naar teneuzen ben. Als alles geregeld kan worden staat dat voor halverwege de week in de planning .
God, wat kan ik mij dat goed voorstellen zeg.
BeantwoordenVerwijderenLijkt mij een emotionele hel.
Sterkte vandaag.
Liefs,
Maarten
Pfff, wat een rot maandagochtend voor je. Gelukkig begrepen ze het en hoefde je niet te verhuizen. Kamertje kan wel even wachten inderdaad.
BeantwoordenVerwijderenLieve groet, Els
Gelukkig was er volop begrip, pff kan me voorstellen dat dat voor tranen zorgde zeg.
BeantwoordenVerwijderenSterkte verder!
Liefs Sandy
Lieve Jolanda,
BeantwoordenVerwijderenIk denk aan jou.
xxx
Pff heel begrijpelijk. Heftig is dat als ze met zo;n mededeling komen dan, gelukkig begrepen ze het! Hopelijk kun je snel naar terneuzen:)
BeantwoordenVerwijderenxxx Tamara
O meid, wat erg voor je ! Fijn dat er toch begrip voor je was. Met emoties tonen is niks mis, je wordt er een nog warmer mens door ! Ik volg je blog al een poosje. Mooie foto staat er boven ! Veel beterschap en sterkte, met een groet van Martina (moeder van 2 CFers)
BeantwoordenVerwijderenOch meid, pff snap jou reactie helemaal!
BeantwoordenVerwijderenGelukkig hadden ze begrip voor jou!
Liefs Sanne