in gedachten

Bij het dwarrelen van de eerste sneeuw zit ik in gedachten aan de keukentafel....

Wat een week.
De maandag was het fysio dag, geen rust wel lekker sporten....
Dinsdagmorgen mocht ik al vroeg mn bedje uit om onze Pol weg te brengen naar de dierenarts...
Hier zag ik wel wat tegen op, vroeger mn bed uit, die vreselijke kou waar de longen niet altijd fijn op reageren en natuurlijk mn kind achter laten....
S middags kon ik hem al ophalen en wat was hij zielig......een romper aan en een kap om want hij vond zn romper maar niets dus daar bleef meneer niet vanaf. Thuis gekomen stond hij tegen me geplakt.... ik moest gewoon bij hem gaan zitten want dat vond hij fijn(hoezo verwend).
De kap was hij zo gewend alleen die moest maar meegeven want hij was er eerder dan de kap,dus zag je geregeld alle stoelen vanonder tafel komen en nam hij gewoon zn bench een stukje mee als hij er uit kwam.
Woensdag ging ik nog even terug met pol, zuurstof laden, auto in 10km heen en terug rijden,weer die rotkou.
We dachten dat er iets niet goed was maar t bleek allemaal in orde........ Goh er is een stuk uit zn kap.....hmmm ja.
Donderdagmorgen vond pol t wel welletjes ,spelen kun je ook met kap op, putten graven en met je bal spelen. poef.....hmm poef en daar komt pol aangehuppeld met zn kap in tweeen. Kijk eens vrouwtje......zo trots als een pauw......... en nu kan ik er ook stukjes afbijten......... Tsja dat word dan kaploos...

Smiddags gaat de telefoon.... Hallo wij bellen even om te vragen hoe het met pol gaat? Goed hoor maar zn kap is kapot..... Ooh maar wij willen echt dat hij die 12 dagen draagt.  Kun je vanavond even... komen om een dubbele kap.Vriendlief was gelukkig s avonds thuis dus die is met pol naar breskens gereden om een dubbele kap.Drie kwartier later komen ze thuis..ZONDER kap....   Hmmm tsja de dierenarts en vriendlief waren samen tot de conclusie gekomen dat hij er dan wss 2 dagen langer mee doet en nog geen 12 dagen en Pol was de eerste die zn kap kapot gelopen was tegen de muur , ze gaan weleens kapot maar dan is het van de stress en niet omdat ze doodleuk doen of hij er niet is. Hij blijft netjes van de wond af en daar moesten we nog even opletten. Nog een dagje rustig buiten, geen gekke dingen.....
Vrijdagmiddag half drie, de eerste sneeuwvlokken vallen en pol gaat even buiten.......
Hij wordt er helemaal knettergek van,elk vlokje moet gevangen worden en hij begint te racen en prachtige slidings te maken en daar sta ik dan van achter de deur toe te kijken hoe hij eigenlijk rustig buiten mocht lopen ......zucht.....

Toen heb ik even gebeld , vrijdagmiddag ga ik normaal om eva, maar ik zie dat niet zitten door de kou en de sneeuw en vanavond nog eens, terwijl ik mn telefoontje pleeg rollen de tranen over mn kaken........
Ik blijf het gewoon altijd moeilijk vinden om eva niet te laten komen omdat ik dan zelf weer moet toegeven dat dingen me niet meer zo soepel afgaan. En ondanks dat ik dat dan heel mooi wegredeneer met dat ze liever met broer en zusje thuis in de sneeuw speel en dat het onzinnig is om er met zn tweeen 2keer over de ongestrooide binnenwegen te gaan rijden blijft dat dus pijn doen.

In gedachten aan de de keukentafel gaat mn telefoon. Een berichtje van mn vriendinnetje, het eerste na haar transplantatie.......en toen kwamen de tranen weer maar dan van blijdschap!