Lastig?

Ja ik denk t wel....
Voornamelijk lastig voor mezelf.
Tis ook wel een beetje de schuld van al mijn wisselende buurtjes haha de meeste daarvan mogen gewoon einde dag weer naar huis, dat zou ik ook wel willen.
Maar ja als een echt groot klein kind van 37 ,zal ik nog even geduld moeten hebben.
Geduld wat was dat ook alweer??
Nou ja daarom ga ik jullie maar weer eens vervelen met een nietszeggend of juist een alles vertellend blogje.

Mijn buurman van vandaag was eigenlijk ook wel erg ongeduldig haha ging al met zn jas aan zitten wachten op zijn "je mag naar huis bericht". Uitslag later bekend..
De buurman van S. die hier ook ligt, die lag een kamer verder dan haar(snap je t nog).Nou daar was ik ook niet jaloers van. De beste man had door een ongeval hersenletsel opgelopen en schold alles bij elkaar ..
Toen ik van haar afdeling naar de mijne liep was ik toch eigenlijk wel geweldig blij dat ik op de longafdeling lag... En zo valt het mij op dat je het altijd erger van een ander vind dan van jezelf...
Het feit dat ik van de week in de oefenzaal samen aan het sporten was met een man die een levertransplantatie had gehad bevestigt dit alleen maar. De man met bolle buik..grote ogen en zo geel als wat... schrok van mijn kriebelhoest astmatische reactie op k zn parfum en kon alleen maar uitbrengen....oooh gossie wat erg, tsjonge jonge jeetje dan valt het met mij nog mee..toen ik wat op adem was en weer wat kon uitbrengen buchelde ik valt best mee hoor! en kwam het "het stikken is niet zo erg maar het blauw worden"grapje er achter aan...
En omdat gedeelde smart halve smart is...gooide we nog wat zwarte humor er boven op en namen we afscheid met "tot morgen..neem jij de borrel mee dan zorg ik voor de sigaren...

Vandaag heb ik trouwens weer heerlijk bijgekletst met W, kwamen er nog 2 achternichtjes op bezoek en later nog een neefje van Stijn... Dus heerlijk verwend met bezoek weer.
En eigenlijk ging ik het niet meer vragen...maar ik heb toch maar weer eens gevraagd hoever ik al stond op de lijst....