Generale repetitie

Eindelijk ben ik hier dan......
Heel vreemd waar ik mijn blog deels voor in het leven geroepen heb is er volledig bij ingeschoten de afgelopen dagen..
Ik had mijn eerste oproep.
Afgelopen woensdag had ik smorgens nog geknutseld....een siesta gehouden en zat ik bij stijn zn Tante het huis achter ons op de verjaardagsvisite met mn eerste bak koffie en een taartje ... nog op adem aan het komen van de wandeling ging de telefoon....bij het opnemen moest ik even overschakelen om te luisteren wat er nu gezegd werd in het nederlands(overschakelen van dialect naar nederelands ) Voor ik het eindelijk doorhad dat dat dus het telefoontje was....
Iedereen vond mij uitermate cool reageren maar dat viel best mee hoor kon bijna niet kiezen of ik nu eerst moest plassen of stijn moest bellen.....stress....
Tante wilde me naar huis brengen maar ik woilde lopend terug zodat ik het even op een rij kon zetten in mn hoofd... Stijn was gelukkig in de buurt dus hij was binnen 5 min thuis voor mij heel fijn.Dus toen was het wachten op de ambulance die met toeters en bellen om mij kwam... Ze waren hier rond kwart voor vier.. We hadden afgesproken dat ik alleen zou meerijden , stijn zou even alles in werking zetten voor de hond en kat, wat spullen pakken en gelijk achter komen... Mijn stiefvader was een uur van rotterdam af en mijn schoonouders zouden mama meenemen.... alleen die konden we niet bereiken , mijn moeder was gewoon bij een buurvrouw en had er telefoon niet mee... ahum ze zal het niet meer hebben denk ik.. In de ambulance heb ik naar eva gebeld en dat was net op tijd de dorpse tamtam was me bijna voor... en dat hou je niet tegen maar zij was ala minuut van de kaart en heeft sinds het telefoontje alleen maar zitten springen wippen op een stoel(mijn hart brak toen ik dat hoorde) Nog wat apjes en telefoontjes gepleegd en an naar rotterdam met sirene in de file..... woow blij dat ik niet alles zag.Om half zes was ik op de spoed en werd alles in gang gezet...infuusnaaldje, bloed kweekjes ...sputum , longfoto... na een half uur kwam de dienstdoende arts en terijl we in gesprek waren kreeg hij telefoon.Hij vroeg me of ik het gehoord had.. ik zei nee maar denk dat ik het weet. En idd hij kreeg telefoon dat het niet doorging... de reden was op dat moment nog niet duidelijk... Stijn heb ik gebeld en hij was bijna bij het ziekenhuis dus kwam hij op t gemak verder. Toen de arts terug kwam bleek dat ik als reserve was opgeroepen en dat nr 1 op de lijst een kans van 9 op 10 had dat het niet doorging en dat had te maken met antistoffen tussen donor en patient en dat bleek wel goed te zijn wat niemand had verwacht.
We hebben daarna gezamelijk wat gegeten en zijn naar huis gereden en waren om 22.00 thuis... Iedereen rond mij vind het onbegrijpelijk dat ik zo relaxed maar ook zo sterk ben. Maar ik ben er nooit van uit gegaan dat de eerste oproep ook door zou gaan... dus voor mij past dit volledig binnen het verwachtingspatroon en dat sterk zijn... ik moet wel ik kan me geen dip veroorloven en lichamelijk is het nu alle zeilen bij zetten en energie sprokkelen want mijn god wat een aanslag op mn lijf..
Donderdag was de dag van iedereen inlichten ,telefoontjes mailtjes en binnen spring bezoekjes, gisteren had ik eva ....ik zeg wel eens eens dat ze het beste  medicijn is...Stijn en ik zitten volledig op een lijn endat is geweldig , mijn rots in de branding...Voor nu is het mijn ritme terug op pakken en energie sprokkelen want komende dinsdag is het controle dag @ EMC