Twee weken..

Vandaag alweer 2 weken aan de ab... nog een week te gaan.
En al voel ik me wel al stukken beter en minder moe is het nog steeds geen toppertje...
Ik hoopte zelf afgelopen week op een belletje van de internist met de mededeling dat mn ijzer via infuusje bijgevuld moest worden, kun je nagaan.... dat je dat bijna zelf wilt uhuh dat ik dat zelf wil.
Geen telefoontje dus.. nog een week slikken en dan hopen op een energie boost als de troep uit het lijf is..
En hoewel ik me dus wel al iets beter voel werd ik gisteravond getrakteerd op een aanval van hoesten en heel vies slijm opgeven... yak yak dat soort waarvan je weet dat je dat beter kwijt kunt zijn. Ook een teken dat de kuur zn werk doet en echt die derde week nodig heeft. Vanmorgen viel ik terug in slaap en werd anderhalf uur later wakker... he gats vind ik niet fijn en vanmiddag met de siesta was ik ook ineens anderhalf uur knock out...Maar mentaal ben ik uit mn dipje.. en dat vind ik heel fijn.
Ik heb het natuurlijk eindeloos overdacht en mn conclussie is dan ook... dat alles zo nipt en strak staat gepland je niets maar dan ook niets extraas nodig hebt om omver te vallen..
Zo n oproep maakt dat al mijn bordjes accuut uit de lucht vallen en ik die een voor een weer in de lucht moet steken, energie ,lucht ,voeding,huishouden hondekind en poezenkind... emoties rond me en dan uiteindelijk ik zelf... weken doe ik er over... weken van overleven.. tot je op het punt komt van een extra kuurtje en het punt dat je puf genoeg hebt om jezelf een schop onder de kont te kunnen geven...
Komt weer wel goed met dit schatje.