Home sweet home..

Afgelopen maandag mocht ik naar huis.. om half negen smorgens liep de laatste ab in .. nog even het systeem spoelen en afkoppelen die hap.
Deze infuuskuur volstond ik met 2 infuusjes en daarmee vestigde ik mijn eigen record.
Zondagavond had ik al het merendeel ingepakt zoadat ik de laatste dingetjes nog kon inpakken en klaar was voor als stijn er was.
Stijn was er rond kwart over 10, nog even de verpleging bedankt en toen konden we weg.. en weg wilde ik wat graag.
De weg naar huis duurde lang .. te lang , het feit dat mijn blaas opknappen stond en de reis gedeeltelijk over belgische wegen ging was daar niet bevordelijk voor.
Het sweet brak me spontaan uit.. of was dat nu door die hypo die ik bedwong met colaflesjes..

Om 20 over 12 reden we voor de deur.. Ik ging vlug plassen en stijn even met pol naar buiten zodat hij iets van zijn energie al kwijt is voor hij me ziet.
Toen hij binnenkwam... gingen pol zn oortjes helemaal plat en werd ik bedolven onder jumpjes en zoentjes en ooh wat was hij blij... we hadden alleen een misrekening gemaakt doordat hij net van buiten kwam was zat ik van top tot teen onder de slik.. haha mn broek en in mn gezicht....
Daarna hebben we even wat gegeten en echt ik moest toch al mijnslaapje doen. Zo drie weken op je kamer wurmt je laatste beetje conditie gewoon uit je lijf of je nu wilt of niet.
Ik had mezelf voorgenomen om rustig de week te starten, maar thuiskomen met veel was en midden in een carnavalsweekend geeft je niet de luxe om de was de was te laten..
De maandagavond moest stijn van mij ook gewoon gaan carnavallen... een soort van ga ervan genieten...
Ik vulde het bad want voelde al spierpijn opkomen en ging vroeg naar bed waar ik warempel gewoon niet kon slapen...
Hoe is het mogelijk  draaien en keren en kriebelhoesten..
Gisteren was de energie dan ook nog ver te zoeken
Pol is vanouds aan het testen.. even wat grenzen opzoeken zeg maar..

Haha klein draakje...
 en lola die heeft niemand gezien de afgelopen weken..
stijn niet , mijn moeder niet... nergenst te bekennen... en ondanks dat ze lekker eigenzinnig en niet heel aanhankelijk is  .... heeft ze vrouwtje toch ook wel gemist.
Ze ligt al 2 dagen op mijn voeten te slapen en geeft kopjes tegen mijn benen zodra ze kan.

we zijn weer thuis nu nog even lekker mn draai vinden en hopelijk nog wat energie bij krijgen.