22 Maart

We zijn inmiddels 18 dagen na de operatie en het gaat goed..
Ik had alleen gehoopt afgelopen weekend van mijn overige 2 drains af te komen,maar vanmiddag werd duidelijk dat dat vandaag niet meer zou zijn... ik baalde daar lichtelijk
van.Ik ben namelijk weer wel toe aan een sprongetje.
Mijn verblijf ging dus kabbelend verder.... er sneuvelde een infuusje om kwart over 10 die om half twaalf er weer teug inzat.. , je antibioticatijd erbij, half twee snachts.
Smorgens om 6 uur weer op de kamer en deze is echt overal wakker van ...
Kijk inmiddels weet iedereen dat je in ziekenhuisland moeilijk aan je rust kunt komen.
Als de ochtendantibiotica er in zit, de verneveling en het anti viraal middel ben je dik 4 uur verder.
Dat betekent ab, spoelen, ab, spoelen, anti viraal spoelen... Dat betekent ook elke keer wakker en alert zijn wanneer je je tavegil kunt innemen.
Dan volgt het aankleden wassen ritiueel, wat ik door de drains en de katheter dus nog niet zelfstandig kan... blijven we wachten in de stoel op de fysio.
Met haar doen we nu de oefeningen die ik kan en helpt ze me weer het bed in... ze begeleid mn drains..fantastisch.
Meestal voel ik dan wel een dipje komen en probeer ik een slaapje te houden .. maar er is altijd nog wel een dokter , longfoto of scan nodig...Smiddags eten... wederom proberen te slapen maar niet te diep want om half 2 moet het pilletje tavegil voor de shift van 2 uur er weer in.
Smiddags komt dan stijn .. mama en wilfried of mijn schoonouders... daarna rust ik, computer ik even en volgt het avondeten en vanaf 8 a 9 uur begint de medicijnenronde van de ochtend weer.
Tot dus 2 dagen geleden ging dat allemaal ok... maar vanmorgen was ik er helemaal klaar mee.
Ze was al om 6 uur begonnen en bij de in mijn hoofd laatste ab wisseling was iedereen bezig.. kan gebeuren.. maar met net een nieuw infuusje in mn zak weet ik ook dat dat geen 10 min moet zijn.De keukenhulp mag het niet dus strompelde ik zelf maar uit bed om de boel om te gooien zodat in ieder geval het vat open bleef,,, maar ja hoor hij sloeg al op alarm natuurlijk...Snachts had ik ook nauwelijks geslapen en kwam de nachtzuster om half 2 even alle drains opschrijven... licht aan volle bak en op dr dooie gemak... het was net de eerste avond dat ik eens fatsoenlijk in slaap was gekomen. dus ja klaarwakker en elk uur van de klok gezien Kortom Jootje was over de zeik Toen uiteindelijk mn infuusje nog van een nipte dood gered kon worden stroomden de tranen al vol over mijn wangen.
En wat bleek dat er om 10.00 nog een antibiotica in moest.... naah jaaah wat heeft ze dan al die tijd staan scharrelen met dat infuus.
En ach ik weet ook dat dit daarbij hoort daarom wil ik het gewoon benoemen, ik denk dat het de spanning van de laatste weken er dan mee uit vloeit .
Maar de kraan was dus open en ging niet meer dicht... wel mn frustratie gespuid en dat ik toch als patient ook wel soort van vast zit... aan de lijn maak dan in ieder geval het zo dat ik hem altijd zelf kan overzetten zodat het vat open blijft... denken en meedenken. Ik zit echt niet elke dag op een nieuw infuusje te wachten door zulke dingen hoor... wat het momenteel ook niet simpelder maakt is dat ik sinds de operatie heel slecht te prikken ben.. slechter als voorheen... als je ze dan zie draaien voor je arm en als enigste optie de ader in je ellenboog vinden daar de naald in steken en dan eens even gaan zoeken waar het vat is.... Hallo ben toch geen ezeltje prikje! En wees dan zuinig op wat er wel is.
Vanmiddag had ik gelukkig bezoek als afleiding en droogde de tranen.... ik voel me dan zo n muts he..
Vanavond begon de avondzuster er weer over.... ik zeg nee  ik was net klaar met huilen begon ik weer!! Zij gaat nu de tijden vastzetten.. zodat het hoort en tussen 12 en 6 uur wil ik niemand op de slaapkamer en ga ik een slaaptablet geheel tegen mn principes pakken. Vannacht moet ik bij tanken.