cf sensor.............

Herkennen jullie dat ook, je tweede voelspriet voor mede cf-ers.
Dat je ze herkent in de volle ruimtes, door hun gekuch of soms gewoon door praten maar dan met een bepaalde heesheid?
Of soms ook voor verhalen in boeken en tijdschriften?

Zo kreeg ik vorige week van een vriendin een hele stapel tijdschriften die ze altijd voor me bewaard en waar ik altijd erg blij mee ben, de viva,flair, vriendin word hier ook graag gelezen.
Zo kreeg ik een Esta en daar stond in... Als ik haar hoor hoesten word ik bang....
Dus vlug opengeslagen en ja hoor de twin sisters, wat een mooi verhaal met mooie foto s!

Midden in het verhaal gingen mn gedachten terug naar vroeger....
Over hoe wij daar als zusjes mee omgingen....
En daarin moet ik ook eerlijk bekennen dat wij ook nooit geen tien woorden spendeerden aan hoe wij ons voelden in een bepaalde situatie, het was zo en je dealde ermee, maar je wist als geen ander hoe iets voelde en dat hoefde je dan aan elkaar niet meer uit te leggen.
Tot op de dag van vandaag weet ik nog niet hoe haar longfunctie net voor de zwangerschap was.
Soms wil ik dat weten en heb je andere vragen als toen , toen het speelde.
Deels komt dat door de leeftijd. En vaak ben ik ook blij dat ik het eigenlijk niet weet, zodat ik nu nooit mijn situatie kan vergelijken met haar, terwijl ik dat uiteindelijk toch niet kan omdat ik natuurlijk niet zwanger ben.

Zo ben ik ook nog maar kort geleden te weten gekomen dat mijn zusje helemaal nooit het traject transplantatie had willen volgen. Dat is toendertijd nooit ter sprake gekomen en nu ik dat hoorde was ik eigenlijk erg verbaasd. Vooral omdat ik altijd erg stellig ben geweest in het wel instappen in het traject.....
Ook een argument van mij daarin is nog altijd geweest dat mijn zusje daar nooit eens kans voor heeft gehad en  ik die zeker zou pakken als ik daar een kans voor krijg......

Zomaar een mooi verhaal tussen twee zusjes brengt hier dus een vleugje sentimentele ,emotionel mixed feelings naar boven............ maar ik koester ze met hart en ziel....
en als ik kon dan had ik nog duizend dingen om te bespreken en te vragen.