Ben ik dan eindelijk zo ver?
Durf ik t aan?
Ben ik genoeg control-freak af?
Om deze stap te nemen.......
Om mn huishouden in vreemde handen te geven..
Het word nu ook opgelost,maar iets wat gestart is als een keer helpen is meer een elke week vast iets geworden.
Dus wil ik dat voor mn mams en schoonmams of maak ik er voor hun weer een ondersteunende factor van ipv een broodnodige, ik denk dat de keuze bijna gemaakt is!
Mijn tekortkomingen zien dr inmiddels niet uit dat het van korte duur is maar toch van een iets langere duur.
En heus doe ik nog voldoende maar hangt t van een paar extra factoren af....of ik er aan toe kom zeg maar.
dus ja ,nog even prakizeren ,overleggen en dan maar een keuze maken!
Ik vond het sowieso al bewonderenswaardig wat jij nog allemaal doet met jouw longfunctie en 'staat van zijn'.
BeantwoordenVerwijderenTer vergelijk en wellicht lering. ;-)
Mijn ouders komen om de week op vrijdag helpen in huis. Dan doet mijn moeder de badkamer en wc en mijn vader trekt de stofzuiger van boven naar beneden door het huis. Het is zo fijn dat ze dat doen! Dat er in elk geval enige structuur in het schoonmaken zit. Tussendoor wapper ik ook wel wat met lapjes maar dat hangt er maar net van af hoe fit ik ben. Ik heb me er ook lang schuldig over gevoeld maar inmiddels heb ik het geaccepteerd. Het is beter zo. Voor iedereen. Ik hou energie over voor leuke dingen, mijn ouders helpen ons graag en feitelijk hebben we een dolgezellige middag samen. Want natuurlijk verwen ik ze op het culinaire vlak. ;-)
Ik hoop dat bij jou ook snel het kwartje valt lieve meid.
Tsja t kwartje is er wel hoor maar t voelt weer als afgeven .......
VerwijderenSnap ik heel goed. Maar probeer het te zien als wisselgeld. ;-) Je krijgt er namelijk energie voor terug!
VerwijderenJolanda, Irène heeft het al mooi verwoord.
BeantwoordenVerwijderenIkzelf heb niet voor de keuze gestaan. Toen het slechter ging lag ik permanent in het zkh. Ben wel kleiner gaan wonen voor evt later als het slechter gaat. Waardoor ook het huishoudelijk werk minder is.
Zou er voor gaan hoor. Kan je je schaarse energie steken in het onderhouden van je conditie, opvoedcursus hondje, terrasje, bezoekje, etc.
En ja voor de nostalgie kan je dan altijd nog iets kleins en behapbaar thuis doen.
Dikke X Ad
Wij hebben altijd al een schoonmaakster, zo lang ik mij kan herinneren. Mijn moeder vindt er ook niks aan en heeft er ook geen tijd voor. Als ik op mezelf ga huur ik ook meteen een schoonmaakster in. Ik zou er geen twee keer over na hoeven denken hoor en ik zou me al helemaal niet schuldig voelen.
BeantwoordenVerwijderenLiefs Gwen
als er 1 schaap over de dam is.... ;)
BeantwoordenVerwijderenWij cf-ers denken veel te veel, vast omdat we teveel tijd hebben. Succes met loslaten, hier nog 1 die dat NIET kan!
BeantwoordenVerwijderenHoi Jolanda, ik heb een pgb waarvan ik mijn hulp betaal en daardoor voel ik me absoluut niet schuldig, ik verschaf werk.
BeantwoordenVerwijderenAls je samenwoont zal je misschien geen pgb van de gemeente krijgen (als je partner tenminste gezond is), maar misschien kom je wel in aanmerking voor(aangezien je op de wachtlijst staat en continue zuurstof gebruikt) zg. vezorging en verpleging van de AWBZ dan kan je daarvan hulp betalen. Je huishouden e.d kan je na je transplantatie nog uit den treure doen. Ik zou ook net als mijn voorgangers zeggen: gebruik je energie voor Eva, Stijn en Pol en ook vooral voor jezelf. Lieve groet.....
Eens met de voorgangers Jootje, maar het blijft onwijs moeilijk weer iets uit handen te geven natuurlijk :( Maar de energie die je dan heb voor leuke dingen is wel errug prettig voor je lijkt me :)
BeantwoordenVerwijderenDenk dat dat soort dingen echt loslaten erg moeilijk is. Maar zoals eerder gezegd hier je energie voor andere dingen gebruiken is natuurlijk leuker.
BeantwoordenVerwijderenNou EINDELIJK jouw blog gevonden Jootje. Ik ben iets van een digibeet dus bij mij duurt het allemaal wat langer...:-)
BeantwoordenVerwijderenMaar ik ben het met de voorgangers eens en ik snap ook heel goed dat het moeilijk is. Ik kan ook niet zoveel meer, moet veel aan mijn man overlaten en eens in de twee weken komen mijn moeder en schoonmoeder om het huis op z'n kop te zetten. In die twee weken tussentijd is het dus aan mijn man Albert om de boel wat bij te houden, maar mannen zien sommige dingen niet zoals vrouwen en dan is het zóóóóooo frustrerend dat ik het zélf niet meer kan. Hoe graag ik ook zou willen.
Dat gevoel zal altijd wel blijven denk ik, al probeer ik het zoveel mogelijk naast me neer te leggen en mijn energie te gebruiken voor de leuke dingen die ik nog kan doen.