Nieuwe week in een nieuwe maand.....
Wekker staat om kwart voor acht.....om 8.00 gaat wekker nr 2 in blaf vorm en en scala aan neusfluiterijliedjes....
Ik was en kleed me aan....ga naar beneden, geef lola een aai en brokjes en haal Pol uit zn bench.....
Trek de medicijnlade open,doe mn huf ,spiuit en snuifkarweitjes en zet koffie..
Geef Pol eten,laat hem buiten en ga zelf eten....
Laat pol weer binnen, knuffel even en geef hem het laatste stukje peperkoek en mag hij even buiten spelen.
De vernevelsessie word gestart....krijg een sms van de was -elf....die dus tijdens de vernevelsessie langst komt....
Ik drink een bak koffie,voel nog geeneen sprankje energie opkomen...en ga naar boven waar ik nog een poging doe om een hobby vanonder het stof nieuw leven in te blazen....
Drink tussendoor een nutri en ga na een uurtje naar beneden...(het stof is van de hobby)
Lees mn boek verder uit samen met boef buiten....
Spuit en slik mn tweede ronde eet, doe een hazeslaapje en ga naar de fysio......
Analiseer daar mn eerste week ab en concluderen dat het nog steeds erg vast zit maar dat momenteel de vermoeidheid de boventoon voert,ik denk van de t.avegil......en rij naar huis.....
Niets verandert zou je zeggen ....helemaal niets...
Alleen dat in augustus mijn feel good mood,wij kunnen de wereld aan als we er maar in geloven...
een giga deuk heeft opgelopen....
meer niet.................
Lieve Jootje
BeantwoordenVerwijderenIk denk dat we allemaal een flinke deuk hebben opgelopen. Het monster CF heeft ons recht in het gezicht aangekeken, uitgelachen, heeft een dierbare meegenomen en ons verslagen achter gelaten.
Voor mij kwam dit allemaal al zo vreselijk dichtbij, voor jou moet het helemaal confronterend zijn.
Ik hoop dat je snel je innerlijke kracht terugvindt. We weten dat het ook goed kan aflopen, daar zijn ook voorbeelden van.
Sterkte, knuffel, Riet
Ja ik voel hetzelfde als wat Riet hierboven beschrijft. Iedere keer als er weer een CF'r uit ons wereldje word weg gehaald besef je maar weer eens wat een ***-ziekte dit toch is. Het is allemaal zo oneerlijk en snappen zullen we het nooit.
BeantwoordenVerwijderenLaat de moed niet zakken lieve Jolanda. Ik duim al zolang ik je ken (hahaha, via de blog dus) dat je snel geholpen zult worden. En dat jij de CF keihard in het gezicht zult uitlachen. Ook al voelt dat nu door het overlijden van oa Lisanne natuurlijk nog niet zo.
Sterkte meid. Dikke knuffel vanuit Drenthe.
Gewoon een mega knuffel voor jou...
BeantwoordenVerwijderenxx Sam