Zo voelt het en zo is het....
De pijn van vorige week verdween net zo spontaan als hij gekomen was....
Ik doe wat ik kan en wat ik leuk vind...
Ik sta op de lijst maar de ergste spanningsmomenten zijn er een beetje vanaf...schrikken niet meer bij elk anoniem telefoontje.....benoemen dat ze mogen bellen maar en doen gewoon lekker verder.
Ik was en strijk weer volop...
verkoop cf aapjes...
Ik knutsel.....
Ik kook nog steeds zelf...min 5x per week....
Ik rust uit voor feestjes en na feestjes....
Ik ga naar de fysio.......
en kan er nog steeds niet tegen als er dingen gezegd worden in de trant van "toch lever je stiekem in he op je conditie".
Dat maakt dat ik al 2 avonden rondjes gezond fiets.....
Jaa ik zal wel inleveren maar dat kan toch ook niet anders...
maar ik maak ook andere keuzes.
Ging ik eerst sporten bij de fysio, dan sputum-mobilisatie en dan om boodschappen, doe ik nu boodschappen en niet sporten bij de fysio...boodschappen is al sport zat.
Ga ik op de fiets naar de fysio(kleine 20 Km) dan sport ik daar ook niet meer.Kortom ik maak andere keuzes.
Toen ik 2 jr geleden vanuit een dieptepunt thuis kwam was 1 activiteit op een dag al genoeg.
Nu doe ik al de bovengenoemde dingetjes en spring ik savonds ook nog onder de douche...
Kortom ik ben tevreden, de dokters ook en zo zal t zijn......
Heel mooi geschreven.
BeantwoordenVerwijderenEn zo is het: doen wat je kan.
Je keuzes maken en genieten , dat is toch belangrijk.
En ook voor jou komt dat telefoontje en het is waar:na een paar jaar schrik je niet meer van elk telefoontje.
Genieten: dat is het allerbelangrijkste.
En tevreden zijn met wat je doet, ook al lever jij ook in.
Ik heb bewondering voor je!!!
liefs Tilly
goed zo, blijven volhouden!
BeantwoordenVerwijderenMooi geschreven Jo, ik ben trots op je :-)
BeantwoordenVerwijderen