generale repetitie# 2

Vrijdagavond... om kwart over 10 kreeg ik telefoon vanuit rotterdam met de mededeling dat er een aanbod voor me was... en of ik niets meer wilde eten of drinken.
De ambulance zou mij over een uurtje ophalen en ik kon op het gemak komen want de dokter zou eind van de ochtend pas vertrekken voor het beoordelen van de longen.
Na de telefoontjes gepleegd te hebben ging ik nog even op het gemak douchen en liep als een kip zonder kop wat spullen te verzamelen.. deed een makkelijke broek aan topje en trui, nam mn anticonceptiepil nog... besloot de strip te laten liggen... want optie 1 was morgen weer thuis en kon verder gaan en optie 2 was dat ik tijdelijk geen anticonceptie nodig had..Stijn was ook wat dingen aan het pakken en regelen en toen was de ambu er al.. Ik mocht lekker in een stoel zitten nam mn oude vertrouwde voedingskussen mee en stijn zou achter rijden.. De rit duurde als vanouds eindeloos en om een uur snachts arriveerde ik op de spoed in Rotterdam.
Daar werden de nodige kweekjes, bloed etc agfenomen, een longfoto... hartfilmpje gemaakt en volgde het eerste gesprek met de dokter... die de longfoto had bekeken en hem bestempelde als een bijzondere longfoto. Dat kun je leuk vinden maar ik steek liever mn kop in het zand een longarts uit het emc die heel veel fotos ziet en de mijne bijzonder noemt( ik weet waarom)  dan vraag ik tijdelijk niet verder... later kunnen ze die vragen verwachtten hoor maar nu nog even niet.
Iedereen was inmiddels aangekomen en in gedeeltes mochten ze bij me .. op de spoed ben je nu eenmaal niet alleen en regels zijn regels.. geen probleem. En ineens stond de chirurg al voor me neus... het zag er goed uit de dokters waren vertrokken en ik mocht kiezen of daar blijven en bij groen accuut vertekken richting ok of met 1 of 2 personen al naar de ok om op het gemak voor te bereiden. dus ging ik met Stijn en mama richting ok.... de chirurg had er alle vertrouwen in en ik zit altijd in de eerst zien en dan geloven fase...
Hij verwachtte binnen een uur te weten of het door zou gaan. De anesthesist is begonnen met nieuw infuusje te steken .. de eerste zat niet lekker, en een astrup.... die niet ging dus na twee pogingen vanuit de elleboog geprikt werd... tijdsbesef had ik echt niet en was reuze wakker en erg grappig van de stress.  
Tot de chirurg binnen kwam... "gezichten spreken" en hij de woorden uitsprak het gaat niet door..
De eerste kreet kwam van de anesthesiste... ooh waarop ik keek en zei ooooh..
Een mooi plateau met ahum heel veel spuiten keken mij aan.. ze zegt je zat 2 min van je verdoving af...
De chirurg vroeg of ik nog een gesprek met de longarts wilde... maar nee de longen waren afgekeurd daar hoef je niet eindeloos over te praten. En dus gingen wij weer op het gemak terug naar spoed waar alle naaldjes werden verwijdert en nog een paar serieuze drukverbanden werden aangelegd omdat de elleboog onderhuids had zitten bloedden.. Nog even moesten we wachten of ik daadwerkelijk mocht vertrekken van de longarts... of ze het verantwoord genoeg vonden en dat mocht dus vertokken wij op het gemak richting huis...Het fijne van zo n rit naar huis is dat je het goed kan bespreken met ellaar... Thuisgekomen om 6 uur zijn we in bed gedoken en om half negen was ik eigenlijk fit wakker... dus ben ik er uit gegaan... om gewoon zo vlug mogelijk in mn ritme qua voeding rust en medicatie te zitten.. Ik had een afspraak staan bij de kapper en ben dus gewoon gegaan, smiddags wel op bed gelegen , wat geslapen en gewoon liggen rusten en s avonds weer op tijd er in... vannacht om  4 uur werd ik wakker en heb alles nog eens herbeleefd... vanmorgen zei ik tegen Stijn.... het is echt jammer dat het niet is doorgegaan maar wat me vooral bij blijft is dat plateau met spuiten en dat ik dan alleen maar opgelucht denk ... ik had ook kunnen slapen en was dan wakker geworden met hetzelfde setje.... vrees dat ik nu ook niet had zitten bloggen en er lichamelijk wel meer last van zou hebben... Voor nu is het dus de komende dagen bijkomen en ritme zien oppakken.