Maandagmorgen...

Omdat het maandagmorgen is... wederom gaat het een prachtige septemberdag worden... ik na wat medicatie,zuurstof en andere bestellingen, rondje met hondje buiten niet echt voorruit te branden ben en dus maar wat achter de laptop hang ga ik maar mn blogje schrijven..

Een wijze les van de vorige oproep was dat ik totaal kapot was dus namen we nu rust, minder bezoekjes en meer op adem kom dagen. Het feit dat ik minder bloedarmoede heb als toen zal er ook aan meespelen net zoals de langere nacht die ik kon maken maar alles bij elkaar maakte dat ik stukken fitter was... heel fijn. Nu had ik alleen mega veel spierpijn ... ik vemoed dat dat komt omdat het laatste wachtuurtje plaatsvond in een poli rolstoel... je weet wel zoeen met muntjes en veel gaatjes in de zitting en de kou van het staal is in mn lijf en dus spieren gaan zitten. Woensdag kon ik bijna niet zitten en donderdag, vrijdag ,zaterdag zat het ook nog in mn nek en schouders en dus knallende koppijn... lang leve de paracetamol alhoewel ik daar nog veels te zuinig mee ben.
En of je nu wel of niet fit bent je lijf reageert... zo had ik donderdag koude rillingen en volge er twee nachten met zweetbuien.. geen koorts maar wel verhoging.
En koppijn of niet ik had zaterdag een doel voor ogen... iets wat ik lang van plan was maar wat gewoon nog niet gebeurd was. Er was een marktje in de kerk waar ik vroeger naar school ging.. Wij waren niet katholiek maar zaten daar op school en het kerkje daar werden de kerststukje etc opgevoerd.
Dus paracetamol in je mik.... oma opgehaald en naar het marktje.. Daar aangekomen was het marktje niet zo groot maar maah wat een jeugdsentiment.... vriendin van mn zus stond er ... ouders van klasgenootjes ... in de kelder koffie gedronken, wafels mee echt heel leuk...
En tsja dichterbij ging ik niet meer komen en wachten moet je ook niet meer uitstellen.... dus klopte ik aan bij de buurman van de kerk... onze vroegere pastoor... Omer Giellet.
89 jaar is de beste man... toen ik vroeg of hij me nog kende moest hij even denken... Ik opgelucht hij wist dat natuurlijk ook niet meer dat ik altijd van die leuke mopjes had toen ik 6 was ofzo....ik hoor het me nog zeggen... pastoor tis rood en vliegt door de kerk.... jezus in zn trainingspak.... mn moeder met schaamrood op haar kaken hahaha...
Afijn toen ik zei de zusjes verschelling.. Lieske en jolanda... ja tuurlijk wist hij het nog... en dat Lieske gestorven was... maar ik leefde nog? Ja men pastoor ik leef nog... Het was een heel leuk fijn gesprekje.
ooh en weet je nog dat handleesverhaal van een van mn blogs uit het verre verleden... hhaha  hij wist het niet meer. Ik nog wel maar hij wilde mn hand en ik zei niet zeggen wat je ziet hoor.... proest(broekschijter).
Ik kreeg nog een kruisje van hem en vertelde dat ik door moest had oma in de kerk achtergelaten en zowel mijn als oma dr suikers moesten gevoed worden.. Hij is nog meegegaan naar oma en daarna zijn we vertrokken.. Bijzonder man.. 89 ,en loopt rond in een camouflagebroek... haha wat geen nut heeft in de kerk. Zelf vond ik het fijn.. en kon deze dagen wel een extra kruisje gebruiken... want tsjonge jonge met vlagen schijt ik in mn broek van angst voor de komende operatie...