Respect

Ik weet niet hoe ik beginnen moet... miss wordt het een open brief...of een ode aan.....een schreeuw om hulp...
Tien hele jaren zijn er inmiddels voorbij,zonder jou..zonder onze papa...
Een moeder mist een dochter en een kindje haar moeder.
En voor dat hele mooie kindje ben jij door het vuur gegaan,een wens die je koesterde,waarvoor jij
medicijnen weigerde terwijl je ze zelf zo hard nodig had...

Daarvoor lieve Lieske verdien je Respect!!

Verhalen genoegt over ons ,over onze jeugd,over onze ruzie s en over het niet en nooit zonder elkaar kunnen.
Jij al ziek vanaf je geboorte en ik na twee jaar te lopen hoesten op mn negende.De tijden waren anders, de controles in het streekziekenhuis waar we werden gewogen ,gemeten en met een onsje meer naar huis werden gestuurd en wat waren we dan blij ! Er was immers een onsje bij.
Samen in het ziekenhuis op een kamer, tsjonge dat was pas een bende na 3 weken haha de Yoghurt  hing aan t plafond .
Jij was heel wat meer ziek dan dat ik het was en dat was voor jou soms erg moeilijk te verkroppen en andersom kon jij bij iedereen alles voor elkaar krijgen met alleen je glimlach  en ik als kat uit de boom kijker kwam daardoor altijd achteraan gehobbeld.
Praten over onze ziekte deden we eigenlijk nooit,dat was nu eenmaal zo!
Ruzie s over de piekflow des te meer haha jij was de jouwe altijd kwijt en pakte dan de mijne en beweerde bij hoog en laag dat hij van jou was.

We gingen naar school,gingen op de FOK kampen en gingen gaan werken want dat wilde we graag.. gewoon net als ieder ander.
We kregen vriendjes ,kochten huizen en ik altijd twee stappen achter jou. Ik denk dat ik het toen nog niet eens besefte dat jij mn grote voorbeeld was..

Je was mooi,openhartig sociaal en echt niemand had jou kunnen missen in een ruimte...je was overduidelijk altijd aanwezig.
We leken uiterlijk heel veel op elkaar,Ik heb ooit eens in de auto achter jouw auto gereden en ik was totally in schock.Normaal zie je elkaar in spiegelbeeld en toen wij achter jou reden zat ik naar mezelf achter het stuur te kijken,precies dezelfde bewegingen,echt zo vreemd.
Ik herkende jouw kuch midden op straat zonder jou gezien te hebben en jij bent de enige schoenverkoopster die aan haar eigen zus schoenen maatje 37 verkocht terwijl ik eigenlijk 38 had en ze daarna doodleuk zelf ging dragen haha.

En toen werd je zwanger, op je 27e en wat was je blij...
En hoe konden wij dan niet blij zijn  voor jou want eng vonden we het denk ik allemaal.
Jullie hadden eva dr papa laten testen en hij was geen drager.Je verhaal was mooi en compleet en je was zo blij.Je was de eerste cf er met een resistente bacterie die zwanger was en daar waren ze in het ziekenhuis
wss niet echt blij mee.Na 3 mnden ging het niet echt lekker met je maar na een opname rolde je er weer door..
Je was veel moe maar ja je was ook zwanger en je vertelde ook op dat gebied ons denk ik niet alles..
Eind mei ging het echt niet meer en ben je naar t ziekenhuis gegaan waar jij hoopte dat je net als de vorige keer er weer door zou rollen.Toen ik je belde waren de gesprekken kort en moest ik mama en papa de groeten doen en dat was zo niet Lieske...
De zond ben jij opgenomen en toen ik de woensdag op controle ging wilde ik je pertinent zien ook al mocht ik dat eigenlijk niet iv m het beleid.Ons mama was ook mee en dat was het zieken huis reden om je vriend te bellen en om het kindje te laten komen omdat het met jou helemaal niet meer ging..
De keus was Lieske eerst en dan de baby en zo werd ons Eva geboren op 7-6-2000....met29weken en 3dagen en met een geboortegewicht van 985 gram..

Oh wat was je blij en alle ab die er waren gingen aan je lichaam,je voelde je goed wss door de roes van de keizersnede..
En toen kregen we snachts telefoon dat het niet goed ging met je..
En het enigste wat jij zei tegen ons was..Jullie zijn gek ik ga echt niet dood!

Het waren moeilijke dagen ,dagen waar ik me besefte dat jij het niet ging redden en dagen waar ook jij je ging beseffen dat je het niet ging redden..
Toen ik bij je kwam met mondkapje zei jij mn naam en ik antwoordde met jou naam als teken dat ik haar volledig begreep en ze niets meer hoefde uit te leggen.
Ik heb de belofte gemaakt dat ik nooit deze keus zou maken en dat ik er zou zijn voor eva en ik heb toen voor mijn gevoel naar mn eigen dood gekeken...
Op dat moment waren we twee zielen ,een gedachte..
Ik heb het diepste respect voor haar,voor haar keuze en ik mag elke dag genieten van haar wonder..
Zij heeft voor mij de keuze gemaakt en ik hoop ....
en ik heb angst...
Angst voor een vlug afscheid net als bij haar en hoop op een nieuwe tweede kans met donor longen zodat ik mijn belofte kan nakomen...

En ik heb nachtmerries gehad ,toen mijn vader een mnd later plotseling stierf op 48 jarige leeftijd aan een gesprongen ader in zijn hoofd..
Ik wilde mn vader naast mijn zusje begraven en ik droomde dat hij wegliep..
Gelukkig liggen ze naast elkaar begraven op precies 1 dag na zit er een mnd tussen de sterfdatum...
Tussen de stenen staat een rode treurbeuk die boven mijn vader rood is gebleven en boven mijn zusje in het groen is verder gegaan..
Hoe bijzonder kan t zijn.....